Kültür & Sanat

Durmuş Vural Ören imzalı Hüznümün birinci paragrafı çıktı

Geçmişten kopup gelen ve vaktin silemediği izlerle hala canlı kalmayı başarmış anıları, şiirin lisanıyla anlatan bir birinci kitap, Hüznümün Birinci Paragrafı… Bugünün sorunlarına uzak kalamayan, onları anılarının ortasında harmanlayan şair Durmuş Vural Ören, unutulmuş kavramları da kendi keskin tabiriyle tekrar su yüzüne çıkarıyor. Vefa, dostluk, inkar üzere birbiri içinde devinen tüm hisleri bir ortada fakat birbirinden uzak şiirlerde sonuna dek irdeliyor.

“Ne manası kaldı bu temasın ki delicesine

Ki vefatına anasını satayım

Bitmeyen bir hasret ve artan bir özlem” dizelerinde isyankar bir öykünün, 21 yıl boyunca saklanan anıların her biri şairin kurgu dünyasında tekrar şekilleniyor ve canlanıyor. Yiten dostluklar ve vefasızlık dışında, toplumun en can alıcı sorunlarına de değindiği şiirlerinde kendine has sözler yaratırken devamı gelecek yeni anlatıların da ipuçlarını veriyor.

“Benim kalem ile tanışıklığım okul öncesi yıllara dayanır. Daha okula gitmezken ablamın defterlerini karalar, kitaplarını karıştırırdım.”diyen şair aslında yazmaktan öteki bir varlık halini bilmediğini, pek çok alanda başarılı olabilecekken yazma tutkusunun önüne geçemediğinin altını çiziyor. Birinci şiirlerini gençlik periyodunda fanzin biçiminde dostlarıyla paylaşan ve onlardan aldığı geri bildirimlerle cesaretlenen Durmuş Vural Ören’in Müelliften Direkt Yayınevi’nden çıkan birinci kitabı Hüznümün Birinci Paragrafı günümüz şiirine göz kırparken klasik şiir anlatımından da ödün vermiyor ve şiir seven okuru öbür bir şiir tanışıklığına davet ediyor.

 

 

Art Kapak’tan

Bundan tam yirmi bir yıl öncesiydi. Üniversite imtihanına girmiş ve

24. tercihime ki son tercihtir o, Havsa Meslek Yüksek Okulu’nu

yazmıştım. Beni bekleyen dayanılmaz sürprizden habersiz, vaktin nelere

hamile olduğunu bilmeden aslında bilsem de tercihim değişmezdi. Baht bu

kadar hoş insanı bir ortaya getirmişti işte, sevmiştik birbirimizi. Gençtik,

delikanlıydık, bıyıklarımız yeni terlemeye başlamıştı, kimimiz gelinlik

kızdı. Ne kadar hoş olunabiliyorsa o kadar hoştuk hepimiz. Delicesine

sevdik okulumuzu, öğretmenlerimizi, etrafımızdaki her şeyi. Her şey bizim

için yaratılmıştı, her şeydik işte, her şey… Arkadaştık, candık, sevgiliydik,

anaydık, babaydık birbirimize, çömezdik sonra… Sevdik işte birbirimizi,

ne kadar sevilebiliyorsa. Sonra okulun sonu geldi çattı, nasıl oldu

bilmiyorum ben ‘Bitirimin Biriyim İşte’ şiirini yazdım. Elden ele lisandan

lisana kalpten kalbe dolaştı. Kimimiz güldü, kimimiz ağladı, yetmedi çay

içtiğimiz kafenin duvarına astık. Gelene geçene anlattık bu sevdayı, dermanı

yok dediler, ayrılacaksınız birbirinizden, insan insanı bu türlü sever mi diye

güldüler bize.

Bugün o yılların alameti farikası olan bu şiirleri okumazsanız vallahi çok

ayıp edersiniz kendinize, böylesini görmediniz göremezsiniz de… Bu kadar yıl

geçti ben göremedim, hayattan o lezzeti alamadım.

1998 – 2000 yılı Havsa Meslek Yüksek Okulu’nda öğrenci olan

bütün arkadaşlarımı yüreklerinden öpüyorum.

ÇOK ÖZLEDİM LAN SİZİ!
Hibya Haber Ajansı

İlgili Makaleler

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

Başa dön tuşu